و يا زنى كه عذر شرعى دارد ، نتواند ماه رجب را روزه بگيرد چه كند تا به پاداشهائى كه بشارت داده‌ايد برسد ؟ رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : اگر در هر روز ( از ماه رجب ) يك قرص نان به نيازمندان بدهد ، سوگند به آن خدائى كه جان من در دست اوست اگر او اين صدقه را بدهد به تمام آن ثوابهائى كه بر شمردم بلكه به افزونتر از آن خواهد رسيد ، و اگر تمام ساكنان آسمانها و زمين گردهم آيند تا ميزان پاداش او را معيّن سازند نخواهند توانست ( حتّى ) به يك دهم از درجات و فضيلتهاى او در بهشت برسند . عرض شد : اى رسول خدا ! اگر كسى نتوانست اين صدقه را بدهد چه كند تا به پاداشى كه فرموديد ، برسد ؟ فرمود : در هر روز از ماه رجب تا سى روز تمام يك صد بار اين تسبيح الهى را بجاى آورد : « سبحان اللَّه الإله الجليل ، سبحان من لا ينبغى التّسبيح إلّا له ، سبحان الأعزّ الأكرم ، سبحان من لبس العزّ و هو له أهل » « 1 » .

--> ( 1 ) با عنايت به اينكه در سلسلهء راويان اين حديث ، چند تن از راويان اهل سنّت قرار دارند كه حتّى در نزد فرزانگان اهل تسنّن ، مجهول و يا روايت آنان ، ضعيف بر شمرده شده است ، لذا نمىتوان به اين باور قلبى دست يافت كه آنچه در اين حديث از قول رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بازگو شده است ، همان كلامى است كه پيامبر گرامى اسلام در فضيلت روزه دارى ماه رجب بيان فرموده‌اند ، و احتمال جعل قسمتى از حديث ، خصوصا فراز پايانى آن كه مربوط به پاداش سى روز روزه داشتن در ماه رجب است ، وجود دارد ، و با مقايسهء ثوابهاى ايام روزه‌دارى در ماه رجب ؛ هم ، اين احتمال ، قوّت بيشتر مىگيرد زيرا ملاحظه مىشود كه فرضا پاداش سه روز روزه گرفتن در اين ماه از برخى جهات بر پاداش سى روز ، روزه‌دارى در اين ماه برترى دارد چرا كه خداوند در پاداش سه روز روزه‌دارى انسان فرشتگان آسمانها را گواه مىگيرد كه من گناهان گذشته و آيندهء او را آمرزيدم ولى در پاداش سى روز روزه‌دارى او در ماه رجب ، فقط گناهان گذشتهء او بخشيده مىشود ، و در پاداش بيست و نه روزه‌دارى در ماه رجب آمده است كه خداوند اين انسان روزه‌دار را و لو آنكه مأمور گمرك و يا زن زناكارى كه هفتاد بار آلوده به اين عمل زشت و نكوهيده شده است ، مىآمرزد در حالى كه مىدانيم خداوند از حقّ النّاس نمىگذرد و مأمور گمرك اگر اخاذى كرده و يا موجب تلف شدن مال مردم شده باشد ، مسلما بدون جلب رضايت صاحب مال ، مورد عفو قرار نمىگيرد . همهء اين موارد نمايانگر آن است كه در اين حديث شريف ، فرازهائى وجود دارد كه اعتقاد آدمى را بر جعل بودن قسمتى از آنها راسخ‌تر مىسازد ، و خدا داناتر است .